Maharjan Ratna

प्रदीपरत्न शाक्य ) भरखर बिहानी भो उडाउन पखेटा हेरिरहेछु डर छ यसैले कि आकास सोचे जस्तो हुन्न । ढुकेर बसेका हुन्छन् शत्रु अनेक आँखा हुंँदैमा देखिनन् ती जिन्दगीको नीति नियम यस्तै छ । उड्न सक्दैमा उडिन्न जीवन बिना लडाईँ पिर त यसैमा छ कठोर बन्दैछु , बुझून् जिन्दगी । आँसुमा रगत नघोल आँसु आँसु नै रहन देऊ ! जिन्दगी स्पष्ट देखिने छौ हो रगत घुलिए पछि तातिन्छ आँसु जसमा मात्र स्वार्थ देखिन्छ म त चाहन्छु कर्तव्य बोकेकी योद्धा बनून् मैदान त दाइत्वले सजिएको हुन्छ । जीवन सजिलो छैन त्यो त

स्नेह सायमी बाघहरुले घेरा हालेर हेरिरहेछन् सिकारको मौका मृगहरु खेलिरहेछन् दम्भको खेल आफूहरुबीच भांँचेर एक-अर्काको सिंग न भाग्ने तयारी न सुरक्षित एकता लिएर आफ्नैले आफ्नैलाई सकाउने मज्जा सुन्न तयार छैनन मुसाहरुको सुझाव जसलाई थाहा छ बाघको तयारी र मृगको कलह ।

मीना श्रेष्ठ  मैले त थोरै मात्र स्पर्श लिन्छु एकै छिन मात्र रहु भनेथें म चिसिएको देखेर ऊ लोभ्याइ रह्यो म लोभिइरहे उसको न्यानो स्पर्शले तर उसको स्पर्श सोचे भन्दा धेरै स्वार्थी रहेछ केही दिन त म ऊबिना रहनै नसक्ने आशक्त भएको थिए उसको न्यानो हुन्जेल उसँगै लिप्त भएर जस्तै चैते हावाले नि उसलाई  छाेएर हिम्मत लिंदै मैले मान्दै नमानी मैले हुन्न भन्दाभन्दै जताततै डाम बसाईदियो अरुको अगाडि अनुहार देखाउन नहुने गरी भर्खर महशुस भयो उसले ममाथि के के गरेछ भर्खर भित्ताको ऐनाले भन्यो मलाई उसले गर्नु नगर्नु गरेछ भनेर निर्णय