शताब्दीका पदचाप र अजिको महादिव्य मुस्कान: एक अलौकिक अनुभूति

— हिसि ज्यापु

त्यो बिहान समयको गति एकाएक रोकिएझैँ भयो जब एउटा प्रिय मित्रले मेरो हृदयमा उत्सुकताको राँको जगाउँदै भन्यो— “पाटनको हकत्वामा १०५ वर्षकी एक अजिले पाँचौँ पटक जंकुको रथ आरोहण गर्दै हुनुहुन्छ!”

यो समाचार मात्र थिएन, यो त एउटा युगको उत्सव थियो। १०५ वर्ष ५ महिना ५ दिन—प्रकृतिको एउटा अद्भूत गणित! केही बेर त मलाई लाग्यो, कतै म कुनै प्राचीन मिथक त सुनिरहेको छैन? तिनै जिज्ञासाका छालहरूमा हेलिँदै म पाटनका ती गल्लीहरूतिर दौडिएँ, जहाँ इतिहासले आज वर्तमानसँग मितेरी लगाउँदै थियो।

जब म पाटन पुगेँ, त्यहाँको हावामा एउटा बेग्लै सुगन्ध थियो—परम्परा र आस्थाको सुगन्ध। भिडको महासागरलाई छिचोल्दै जब मेरा आँखा मन अजिको दिव्य स्वरूपमा ठोक्किए, म झण्डै सम्मोहित भएँ। १०५ वर्षको उमेरमा पनि पहाडजस्तै अटल र अविचलित! उहाँको त्यो बलिष्ठ शरीर र तेजिलो चेहरा देख्दा लाग्थ्यो, उहाँले समयलाई जित्नुभएको होइन, बरु समयले नै उहाँको सामर्थ्यसँग हार्ने अनुमति मागेको छ।

उहाँको यो अजेय ऊर्जाको रहस्य सोधखोज गर्दा थाहा भयो—उहाँ त पूर्ण शाकाहारी हुनुहुँदो रहेछ। एक शताब्दीभन्दा लामो यो यात्रामा उहाँको सात्विक आहार र अहिंसावादी जीवनशैलीले नै उहाँलाई आज यो उमेरमा पनि वज्रजस्तै बलियो र तन्दुरुस्त राखेको रहेछ।

श्रद्धाले ओतप्रोत हुँदै म उहाँको पाउ नजिक पुगेँ। मैले दुई हात जोडेर शिर झुकाउँदा मेरो हृदयमा एउटा कम्पन पैदा भयो। उहाँका ती देवतुल्य हातहरू मेरा लागि आशीर्वाद बनेर हावामा तैरिए। उहाँले मन्द मुस्कानका साथ भन्नुभयो— “सबैको सुख होस्, कसैलाई दुःख नहोस्, जगतकै जय होस्!”

ती शब्दहरू मलाई कुनै साधारण मानिसको बोली जस्तो लागेन। लाग्यो, साक्षात् करुणाकी खानीले समस्त मानव जातिको कल्याणका लागि मन्त्रोच्चारण गरिरहनुभएको छ। आजको युगमा, जहाँ मानिस आफ्नै सानो घेराभित्र निसास्सिएको छ, १०५ वर्षको अनुभवले खारिएकी ती माताले सम्पूर्ण ब्रह्माण्डकै सुखको शङ्खघोष गरिरहनुभएको थियो।

ज्यापु समाजका ४० टोलको जनसागर र ललितपुर महानगरको राजकीय सम्मानका साथ जब उहाँलाई खटमा राखेर नगर परिक्रमा गराइयो, दृश्य यस्तो देखिन्थ्यो मानौँ आकाशबाट देवताहरू नै पुष्पवृष्टि गर्न ओर्लिएका छन्। त्यो जंकुको रथमा कोही वृद्ध शरीर होइन, शताब्दीऔँ देखिको अटल विश्वास र हाम्रो सभ्यताको जीवित ‘मेरुदण्ड’ सवार थियो। धिमेको ताल र शङ्खको ध्वनिले पाटनका घरहरू मात्र होइन, त्यहाँ उपस्थित प्रत्येकको आत्मालाई झंकृत पारिरहेको थियो।

त्यो साँझ म पाटनबाट फर्कँदा एउटा अर्कै मानिस भइसकेको थिएँ। मैले केवल एउटा दुर्लभ समारोह देखिनँ, बरु जीवन जिउने एउटा महाकाव्य नै पढेर फर्किएँ। १०५ वर्षको त्यो सात्विक ऊर्जा, उहाँको त्यो निस्वार्थ ‘जय होस्’ भन्ने आशिष् र शताब्दीको त्यो महादिव्य मुस्कान मेरो स्मृतिमा सधैँ एउटा मार्गदर्शक ज्योति बनेर जलिरहनेछ।

https://www.facebook.com/nepanewsviews/videos/1777638729820421