सिफल( तपा ख्य:)को मौन विनाश:

​बफर जोनको उल्लंघन: सिफल चौर पशुपति क्षेत्रको बफर जोनभित्र पर्ने सम्भावना प्रबल छ। पशुपति क्षेत्र बिकास कोष (PADT) र पुरातत्व विभागको सहमतिबिना ‘रंगशाला’ जस्तो स्थायी र आधुनिक संरचना बनाउनु भनेको विश्व सम्पदा क्षेत्रको मापदण्डको ठाडो उल्लंघन गर्नु हो।

​अखण्डताको ह्रास: विश्व सम्पदाको अखण्डता भन्नाले त्यस क्षेत्रको मौलिकता, दृश्य र परम्परालाई जस्ताको तस्तै कायम राख्नु हो। खट जुधाउने पर्खाल र कुलदेवताको स्थान भएको लाई फुटबल प्यारापिटले विस्थापित गर्दा UNESCO ले यस क्षेत्रको ‘अखण्डता ह्रास भएको’ ठहर गर्न सक्छ।

​अन्तर्राष्ट्रिय बदनामी: यदि हामी चुप बस्यौँ भने, भोलि UNESCO ले यो विवादलाई आधार बनाएर पशुपति क्षेत्रलाई ‘खतरामा परेको विश्व सम्पदा सूची’ मा राख्ने जोखिम हुन्छ, जसले नेपालको अन्तर्राष्ट्रिय छविमा गम्भीर आँच पुर्याउँछ।

​२. नेवाः संस्कृति र जात्राको मौलिक अधिकारको हत्या

​नेवाः सभ्यताको केन्द्रबिन्दु नै यहाँको जात्रा, डबली र गुठी प्रणाली हो। सिफल चौरको विवाद चुपचाप स्वीकार्नु भनेको नेवाः संस्कृतिको जगमाथि प्रहार गर्नु हो।

​गुठी प्रणालीमाथि प्रशासनिक हस्तक्षेप: नेवाः संस्कृतिमा जात्रा र पूजाको व्यवस्थापन गुठीयारहरूले गर्छन्, यो नै उनीहरूको सांस्कृतिक स्वशासन (Cultural Autonomy) हो। टेन्डर निकालेर संरचना बनाउँदै जाँदा, भोलि यो स्थानको स्वामित्व र सञ्चालन अधिकार गुठीयारको हातबाट खोसिएर महानगरपालिकाको ‘खेलकुद एकाई’ को हातमा जान्छ।

​परिणाम: जात्रा चलाउन पनि सरकारी कर्मचारीसँग ”समय’ माग्नुपर्ने बाध्यता सिर्जना हुन्छ।

​’कुलदेवता’ को अपमान: सिफल चौरमा कुलदेवताको स्थान हुनुले यो भूमि केवल सार्वजनिक चौर नभई स्थानीयहरूको वंशगत आस्थाको केन्द्र हो। चुपचाप बस्दा, कुलदेवताको स्थानमाथि कंक्रिटको निर्माणकार्यले धार्मिक अपमान हुनेछ, जसले समुदायको सामाजिक सद्भाव र धार्मिक आस्थामाथि गम्भीर चोट पुर्याउँछ।

​अमूर्त सम्पदाको मृत्यु: अहिले नै नबोल्दा, भोलि फुटबल रंगशाला बनेर त्यसको उद्घाटन हुन्छ र त्यसको नाम ‘सिफल रंगशाला’ वा कुनै प्रायोजकको नाममा राखिन्छ। यसले ‘मचाती जात्राको थलो’ भन्ने हजारौं वर्ष पुरानो पहिचानलाई सधैंका लागि नामेट पार्छ। नयाँ पुस्ताले यसलाई ‘देवीको भेट हुने स्थान’ भन्दा ‘खेल मैदान’ को रूपमा मात्र चिन्नेछन्।

​३. मौनताको अन्तिम मूल्य

​सिफल चौर विवादमा राजनीतिक दलका प्रतिनिधिहरू, जात्रा सरोकारवालाहरू, र स्थानीय समुदाय चुपचाप बस्नु भनेको:

​सम्पदामाथि राजनीति हावी भएको स्वीकार्नु हो।

​आफ्नो पुर्ख्यौली आस्था र कुलदेवताको अपमान चुपचाप सहन तयार हुनु हो।

​भोलिका पुस्तालाई ‘सम्पदा जोगाउन सकेनौं’ भन्ने दोष हस्तान्तरण गर्नु हो।

​​सिफलको मौन विनाशले हामीलाई प्रश्न गर्छ: के हामीलाई विकास चाहिएको हो, कि सांस्कृतिक हत्या? टेन्डर आह्वान भइसक्नु भनेको यो सङ्कटको अन्तिम घडी हो। अब चुप लागेर बस्नु भनेको सम्पदा संरक्षणको मुद्दामा आत्मसमर्पण गर्नु हो। सम्पूर्ण सरोकारवालाहरूले तत्काल PADT घचघच्याउँदै, यो धार्मिक र ऐतिहासिक स्थललाई फुटबलको मैदान बन्नबाट रोक्न अन्तिमसम्म लड्नुपर्छ। आजको मौनताले भविष्यमा कहिल्यै नमेटिने सांस्कृतिक घाउ दिनेछ।