एक दिन बाँच्न

-समाश्री
सधैँ आफै भित्र कतै खोतल्छु
जहाँ थुप्रै पीडाहरू छन्
यी मूक रहेका पीडाहरू
जसका कुनै आवाज छैनन्
जसका कुनै कौँलासो पनि छैनन्
आकाशमा फैलिएर रहने बादलझैँ
जसका कुनै ठोस आकार छैनन्
स्थिति यस्तै यस्तै छ
स्थिरता यस्तै यस्तै छ
जुन कुनै दृश्यमा बाँधिँदैनन् पनि
ठूलो मनमा यथेष्ट पीडा रहन सक्ने हुँदा
ठूला मन हुनु पनि पीडा नै रहेछ
“शुभ बिहानी प्रिय”
एकाबिहानै खुसीले हौसिएर उसले
कतै नेपथ्यबाट भनेको थियो
र मिर्मिरेका ताराझैँ बिलाएको थियो
सयपत्रीका हरिया पातहरूका टुप्पोबाट
तप्किएका झरेका शीतबाट बनेको बिहानीले
खाली हृदयलाई शितोष्ण बनाएपछि
अनि साँझको पर्दा उठाएर झरेको एक झर वर्षाले
रहल पहल हृदयका भागलाई पनि भिजाएपछि
बिहानी शुभ रहँदै रहेनन्
न त रात्रि नै शुभ हुने सङ्केत देखाए
जब घाम बिस्तारै बिस्तारै फैलन्छ
झुल्साउन थाल्छ शरीर भरी फैलिएर
एक छाकको जोहोमा लागिपर्दा
सधैँ तर्क गर्दै दुखको कारण खोज्नु
सायद जीजिविषाको तुच्छ कठोरता हुन्छ
कठोरता त छुद्रताकै सङ्केत हुन्छ
जब हृदय कठोर बन्न चाहँदैन
अनि मस्तिष्क छुद्र बन्न सक्दैन
तब आँखाहरू त्यसै मुदित हुन पुग्छन्
मनमा एक मखमली स्पर्शको चाह हुन्छ
मनमा एक गुलाब म्वाइँको इच्छा पलाउँछ
मन कल्पिन्छ कसैको एक चुम्बन निधारमा
निधारमा जडिने एक चुम्बनले
मेरो आत्मा चुमेझैँ हुने छ
यसैले सधैँ सिकाएर जानेछ
अझ अरू एक दिन बाँच्न ।।