कम्प- पराकम्प

(लघुकथा )

महर्जन रत्न

जापानको राजधानी टोक्यो ।
भुँइचालोको पनि राजधानी नै रैछ ।

छिन छिनमा गैरहेको साना भूकम्पका झत्का अनि चिसो हुरीको सिरेटोले मनमा अनौठो डर जस्तो भैरहेको यो नयाँ ठाउँमा उनले बार बार मेसेज र फोन कलमा गरिरहने उदास र आसक्तिका कुराले मलाइ झन पीडा बोध हुँदै छ । कतै जाउँ भने बाक्लो हिउँ परेको छ ।निकै जाडो र हिंड्नै कठिन । म गर्मीमा बस्दै आएको मान्छे । उसको घरी घरीको टेलिफोन रिङले मेरो मन मस्तिष्कमा अजिब अनुभव गराउँदै छ । मैले यो सुख वा दुख के हो भन्न सकेको छैन । मैले उसलाइ बेस्सरी चाहँदा उ नचाहे जस्तै गरि बसेथ्यो । अब उ मप्रति मरिमेट्दै छ ।
उसको अवस्थाप्रति मलाई अझ माया लागेर आयो । जति म प्रेम गर्छु त्यो भन्दा बढी माया लागेर आयो।
उनको पागलपन देखि कहिलेकाहिं डर पनि लाग्छ ।
मलाई थाहा छ उ मलाई साच्चै नै धेरै चाहन्छ । तर म आफैं नै अन्योल मा छु अहिले । उसको पागलपनको उपचार के हुन सक्छ म सोच्दै गर्दा यता ठूलो भुइचालो गएको छ , हावाहुरीसँगै।
म डर नमान्ने मान्छे नि तर्सिएको छु यो अन्जान ठाउँमा !
म अनयासै भन्न पुग्छु “बाबा डर लाग्यो यहाँ !”
(2016/1/18 New Delhi )