लक्ष्मीद्योया सिन्हः !!

मथुरा साय्‌मि

तुल्सीया मती खॅ पुतुपुतु दायाच्वन – स्वन्ति नखः वंगु लत्यां मयात ।आतलें ततापिन्त लक्ष्मीद्योया सिन्हः तीत छकः सःते मफयाच्वन । ल्वः नं भुसुक्क हे मनावन । मलानाच्वंगु नं छुभनं जक धाये । छन्हु लाकाः म्ह्याय् मस्त ला सःते हे माः ।छकः सःताः छप्यय् जा नयेत ला वा हे धायेमाः । मांपिनि पालंनिसें सःता वयाच्वंगु ।छु धाल जुइ ततापिसं , छु धाल जुइ भिनाजुपिसं ।
” छाय् छि अपायच्वः घुरय् जुया च्वनाउ । छु जुल ?” कलातं लिक्क वयाः न्यंवसेंलि तुल्सी झसंग वन । उघ्रिमय् नवात, ” व हे का , लक्ष्मीद्योया सिन्हः तिकाः परसात बीत ततापिन्त छकः हे वा धाये मफयाच्वन ।आसे आसे धाधां लत्या फुइन । थउने नउने नं कोराना धकाः सुं मवो । कि कन्हे शंचरबार, कन्हे हे सःता छ्वयेला? न्ह्याबलें सःताः नकाच्वनाउ । शनिबारसा अफिस वनेमाः धाइपिं नं सुं दैमखु । सकलें वै । म्हीग दायेकागु तःखा नं द हे दनि । सन्याखुना धालकि ला चीधीम्ह भिनाजुया लिसा लिसा कया नैच्वनी । छु धया छं ?”
कलाःम्हसिनं जिउ धायेव खॅ हे क्वःजित । धात्थें शनिवाःयात सिन्हः तीगु धकाः सकसितं फोन यायां सःताछ्वत ।
कन्हेखुन्हु गुम्हं गाडिं वल । गुम्हं मोटरसाइकलं वल । न्हापा न्हापा ततापिं जक निम्ह । लिपा भिनाजुपिं नं निम्ह दत।उमि नं मस्त दयावःलिसे आः ग्वालग्वाल चिन । ल्याःखाय् धाःसा पतिंचाय् मन्ह्यन ।
सकलें सुथसिया पहरय् हे थ्यंकःवल। च्याचि त्वन । गुम्हं गफय् तक्यन ।गुम्हं मोबाइलय् । गुम्हं थयक छकः धकाः क्यबपाखे स्वःजुल । भ्वयन्यागु थाय् थे ।
नयेगु ई जुइव सकसिनं प्लेटय् प्लेटय् थः यःयःगु थम्हं थम्हं हे कयाः नल । सकसिनं न्याखुनाय् अज्ज भचा पालुकेदःसा गुलि तिक्खर जुया म्हुतु हे चकनी धकाः गफ मुइकाच्वन ।
नयेधुनेव निभालय् भचा च्वनाः पाउॅ प्वलेगु नं यात । उगुं थुगुं खॅ नं ब्यात । सकलें छकः अन भचा उज्यां गणेद्यः छम्ह पलिस्था यानाः स्वंगु दु धया स्वयेभनं सकलें पिहाॅवन । चाःचीहिला सकलें लिहाॅवल ।दुवातय् थ्यनेव पाहाॅपिं सकलें तुल्सीयाथाय् वयाच्वने मखुत धकाः उखेंतुं बायावन । तुल्सीया नं थः माचाछिं ज्या सिधल धकाः थःथाय् स्वयावल ।
तले थ्यनाः फ्य हे तुइ मलाःनि सकलें वया हे छेपाखे स्वयाः लिहाॅ वयाच्वंगु झ्यालं खनेदत । छु जुल? छाय् वल? तुल्सीं मथुल । अजूचाल । दुरररं कुहाॅ वनाः मू-लुखा घ्वारररं चायेकल ।
ततापिसं छपाखं धयाहल, ” लक्ष्मीद्योया सिन्हः तीधका वयापिं । सिन्हः तिनाः परसात छकू नयेला भुसुक्क हे ल्वःमंगु का । नु नु, सिन्हः छपता ती ।”
तुल्सी तिपुलिं वाताहाॅ च्वन । उमित दुहाॅ वा तक्क हे धायेत सः थाहाॅ मवल ।दंपिं दनं ।
” छाय् , छु जुल ?” तःधीम्ह ततां मन्यॅसे मफुत ।
तुल्सी खाखातुल ।छ्यों फफहिल । कलाम्हसिनं तीजक अले म्हुतु उल, ” ततापिं झाइला मझाइला धकाः उखुनु तुं स्वां-सिन्हः दक्वं खुसी यनाः चुइकाछ्वये धुंकल । न स्वां दनि , न सिन्हः हे ।” !!!!!