साला दशैँ !

सुरेश किरण

सुरेश किरण
(नेपालभाषाबाट कवि स्वयंबाट अनूदित)
आखिर के हो यो दशैँ ?
हरेक वर्ष आइरहन्छ, आइरन्छ
आएपिच्छे मलाई जिस्काइरहन्छ ।
साला दशैँ !
कति रोक्न खोज्छु
रोकिँदैन
हरेक वर्ष आइरहन्छ ।
(साला दशैँ, यो आएको कुरा पनि
पत्रिका पढेर थाहा पाउनुपर्छ मैले)
तर यो आएर कहाँ जान्छ ?
कुकुर पालेर मान्छेलाई प्रवेश निषेध गरिएका
ठूला बंगलाहरूमा प्रवेश गर्छ,
ठूला महलहरूमा रात गुजार्छ,
गाडी चढेर बजार घुम्छ,
बाटोमा जम्काभेटै भए पनि
मलाई चाहिँ नचिने झैँ गर्छ ।
साला दशैँ !
खसी किन्ने त भन्नु मात्रै हो
काटिने त म आफै हुँ,
एउटा खसी एउटा दशैँमा
एकचोटी काटिन्छ,
साला म खसी हुन सकिन
हरेक दशैँमा हरेक पटक काटिइरहेको हुन्छु ।
आफैलाई बेचेर
खसी किन्नुपर्ने,
आफैलाई नंग्याएर
कपडा किन्नुपर्ने,
आपैmलाई भोको राखेर
भोज खानुपर्ने,
आपैmलाई काटेर
सीकाःभू लिनुपर्ने ।
साला दशैँ !
दशैँ आयो कि
मानिसहरू भन्न थाल्छन् – दशैँ आयो ! दशैँ आयो !
ई, आउँछ दशैँ ।
साला !
सुन, एउटा भरिया के भनिरहेछ –
सबैको घर घरमा
बोकेर दशैँ पु¥याउने त म हुँ
तर आफ्नै घर जाँदा
बोकेर लान मसँग एक टुक्रो दशैँ हुँदैन ।
सुन, एउटा मजदूर के भनिरहेछ –
सबैका लागि
रात रातभरि नसुतिकन
दशैँ बनाउने त म हुँ
तर मेरो आफ्नै दशैँ भने
आजसम्म बनाउन सकेको छैन ।
सुन, एउटा किसान के भनिरहेछ –
सबैका लागि
घामपानी नभनी दशैँ फलाउने त म हुँ
तर मेरो दशैँ फलाउन
आजसम्म बिउ पनि रोप्न सकेको छैन ।
साला दशैँ !
हरेक वर्ष आएको–गएको
के म पत्रिका पढेरै मात्र थाहा पाइरहूँ ?
(सीकाःभू – नेवार समाजमा पशुबलि दिएर भोज खाने बेला बलिको विभिन्न अंगहरू परिवारका सदस्यहरूले ज्येष्ठता क्रमानुसार ग्रहण गरी सम्पन्न गरिने धार्मिक क्रिया । )साभार:अन्नपूर्ण पोष्ट