स्वापू – चिबाखं

सौरव शाक्य

उपिं निम्ह निखे स्व । वं वयात ,वं वयात मिखा कुंचा स्वये मयः । वयागु ज्याय् वं पंगः थइ । वं वयागु ज्याय् पंगः थइ । तर छगू खँ उमिगु अस्तित्व छगू हे । थ्वहे बिडंम्बनां उपिं छस्वाः ।
उमिसं स्यू उपिं सालां चः मबू , पालां पे मदं । छु यायेगु गुगु यायेगु उमि न्ह्याबलें पीर । थ्व पीर समस्याया दुने उमि घर गृहस्थी चले वुयाच्वन । जाः कें साझा बैगलय् पालंपाः । मेगू फुकं थःगु क्वथाय् स्वारा स्वारा ।
थः थःपिसं थः बाै पिंंत धाइ ” थ्व ला थ्व देशया सरकारथें जुल का । ”
निखें बाैपिसं थः थःपिंत धाइ ” छें त्वताः हुँ धयागु ला खःनि ! अाँत दुःसा वनिका ! हानं स्वले वंसां नं छें याउँया छेंय् हे दुनिया भय् दु ! फसाद थन सकाय् ! ”
थःथःपिसं थुइकि , थ्व ला खत । अाः थः थःपिं नं सुम्क । निखेसिनं चायेकि थ्व स्वापू छगू उमि बाै पिनिगु प्याखं खः । गुगु थःवं थः मयेका फ्लप सिनेमाथें चले जुयाच्वन निम्हसिया बाउ बाज्याया नामय् ।
थ्व लुमनेवं निम्हं मुसुका । थुकि निम्हसियां मंजूर , स्विकार । अयनं उमि स्वये मयः वं वइत वं वइत । स्वापू स्वानाहे च्वन ।
त्वाः दलि गुबले जखः डाेजरया सः पियाच्वन ।