मार्क्सको गाली र उसको सपना

– लघुकथा
– महेन्द्र चालिसे
सडक किनारामासंँगै बसेका र ऊभिएका ती दुई भद्र पुरुषलाई कता-कता देखे देखेजस्तो र चिने चिनेजस्तो लाग्छ र ऊ ती भद्र पुरुषहरुका अगाडि गएर ठिंग उभिन्छ। ऊ ती भद्र ब्यक्तिहरुलाई ठम्याउन खोज्छ तर उसको स्मरणशक्तिले साथ दिइरहेको छैन। ऊ मनमनै बिचार गर्छ-“अहिले गफको सुरुवात गरौं, गफै गफको सिलसिलामा कसो नचिनिएला त !”
यही बिचार गरेर ऊ आफ्नो दाहिना हातलाई मुठ्ठी बनाएर सिर माथि पुर्‍याउंँदै “लाल सलाम कम्रेड” भन्छ। उसले लाल सलाम कम्रेडको अभिवादन त गर्‍यो कतै ती लाल सलाम समूहको परेनन् भने भन्ने डर थियो। तर उसको डर निमेष भरमै हरायो किनकि ती दुबै भद्र पुरुषले संयुक्त स्वरमा जवाफ दिए “लाल सलाम कम्रेड !”
अनि कम्रेेड  के छ खबर ? हामी त यही सडक किनाराका स्थायी बासिन्दा हौं। सर्बहारा वर्गको हीतका लागि लडियो र अहिले सडककै बास भएको छ !
अनि हाम्रा नाऊँमा सर्बहारा वर्गको हक हीतका लागि भनेर लड्नेहरु सबै आलिसान महलमा सुखद जीवन बिताउने भइसके रे तर हामी आफ्ना आलिसान महल श्रीसम्पत्ति सबै छाडेर सही रुपमा सर्वहारा वर्गका लागि लड्नेहरु सडक बास भइरहेछ त।
केही सम्झे जस्तो गरी तीमध्ये एक जनाले एक्कासी प्रश्न गरे- “अँ साच्ची कमरेड कुन क्षेत्रको नि ? ”
उस्ले जवाफ दियो “मचाहिं दक्षिण एशियाई क्षेत्र नेपालको !”
उसले नेपालको मात्र के भनेको थियो सडक किनारामा बसेको दाढिवाल बुढा त बुरुक्क उफ्रेर तथानाम गालि पो गर्न थाले  “तंँलाई बेईमान, तिमीहरु नेपालका कम्युनिष्टहरु नै हैनौ !पबित्र कम्युनिजमलाई बद्नाम गरेर पूंजीवादको पोल्टामा हाल्ने। मेरो नाम र सिद्धान्त भजाएर सिधासाधा जनतालाई कम्युनि ष्टको  भ्रम फिंजाएर आफ्ना सात पुस्तालाई मोज गराउने। ल त गैहाल ! हाम्रा अगाडि बसिस् कि तंँलाई घोक्रेठ्याक लगाईदिन्छौंं ! ”
बुढाले गाली गरेको सुनेर उसलाई निकै डरपनि लाग्यो। किनकि एक त अर्काको भूमि दोश्रो जग जाहेरै छ कम्युनिष्टहरु मन मिलुन्जेल मात्रै हो प्रेमिल हुने, मन मिल्न छाडेपछि एक अर्कोलाई यसरी उछित्तो काट्छन् कि भनेर साध्य नै छैन। त्यसैले ऊ पनि ती बुढाले गाली ल गर्न थालेपछि त्यहाँबाट हिंड्न लाग्दा झ्वाट्ट सम्झन्छ “ए यी दुई बुढाहरु त कार्ल मार्क्स र फेड्रिक एंगेल्स पो रहेछन् !” अनि नेपाली कम्युनिष्टदेखि बुढा मार्क्सलाई कति चित्त दुखेको रहेछ त। धत् हाम्रा कथित कम्युनिष्ट नेताहरु, तिमिहरुलाई त कम्युनिष्ट कै हतियार हसिया हथौडाले ठोक्नुपर्ने भनेर हात के उठाएको थियो !
झल्यास्स ब्युझन्छु !
हत्तेरी सपना पो रहेछ !
(बर्लिन, जर्मनी)