मां ……!

माणिक उराय्

“हेल्लो, जिं बृद्धाश्रमं फोन यानागु । सूर्जमाया छिकपिनि मां ख:ला?”
मोबाइले उखें स:तायेदत । मोबाइल ल्ह्वंम्ह गीतां
“आसे न्हि थन खँ ल्हाना दिसँ ” धका: नापं च्वंम्ह थ: मिजं सुरजयात मोबाइल बिल । सुरजं मिखा भासं तिरियाके सु? धैथें भाय् यात । गीतां नं ज्वय् पिया स्वल । व खना: सुरजं सुम्क फोनय् खँ ल्हात ” हेल्लो, सुथें?” हाकनं न्हाच:यागु हे न्ह्यस: तया हल । सुरजं ग्या:चिकु पहलं लिस: बिल ” ख: ख:, छु धया दीमागु ?” उखें खँ वल ” छिक पिनि मां मन्त,थौं सुथय् ९ ता इलय् । सीम्ह का: झासँ ।” मोबाइल दित । सुरजं फोनयं ताउ तक्क स्वया च्वन । वया म्हुतुं छुं हे खँग्व: पिहां मव:। व लू खना: गीतां न्यन ” छु जुल ? छाय् सुम्क?” सुरजं उखेँ धया ह:गु खँ कन । व खँ न्यने वं गीता लसिं खायेथें खात । ” छाय् का: वनेगु सीम्ह? म्वात्तले दुगु सम्पत्ति थ: य:पिं म्ह्याय् पिन्त भागं थछि बिल । छित: इहिपा धुंका वायेत्य फ्वायेत्य: या:गु मखुला? धेबा दांछी ब्यूगु दुला? आ: वया: सीम्ह का: वा हं । का झाय् म्वा: । मा: सा वनिका सुनां सम्पत्ती न:गु इपिं हे ।” गीताया तं आकसय् थ्यं । सुरज न्ववाय् मफु थ: तिरिया न्ह्यने । सुम्क च्वंच्वन मिखा जायेक व:गु ख्वबि लँच्वकां हुया ।
पलख जायेका सुरज दन । लँ फित । ” गीता, जि वना वये न्हि ।” गीताया तं क्वमलानी । ” आ: छु ख्वालं वनेगु छि? सीसां म्वाल, म्वा:सां म्वाल धका तये यंकूगु मखुला ? छिकपिनि त:केहेंपिन्सं । जिला मभिंम्ह भौ। जिं कसा बिल, मनकू, ल्वाजक ल्वाइम्ह धका: चुकिलियाना लहि यंकूगु मखुला पालंपा: त: केहें निम्हस्यां ? अले: सम्पती दक्को स्वहायेके धुंका वाय् यंकल नि बृद्धाश्रमय् । आ: छि छाय् जान्या जुइमा:गु?” सुरज अयनं न्वमवा। : थ: गु हे मतापय् । लं फी सिधय्का वनेत कोथां पिहां वन । पिनेसँ तुं हाला हल भचा तं ल्वाक ज्या:गु सलं ” छं म्हा:सा वये मते । जि वने । न्ह्यात्थे हे धा:सां,न्ह्याग्गु या:सां, जित: बुइका त:म्ह मां ख:नि ।”
सुरज स्वानें कुहां वन । गीता तंम्वं फहिला च्वन । फुइंफुइं याना । घौ बाघौ लिपा गीता नं लं फिना पिहाँ वन ।