राहत !!!

मथुरा सायमि 
लकडाउनया ई । छम्हनिम्ह यायां ल्वचंथ्यूपिं खने दयावल । भारतय् नं झनझन संक्रमिततय् ल्याः उप्वया वनाच्वन धाल । नेपालय् नं कडा यानाहल । कोरोनाया भय । आपट बिपट सकसितं ।
स्वाहाने खापा तिना तयागु । सुं वःथे च्वं । ” अन सु ? ” धाधां जि स्वाहानेपाखे वना । लॅ दुवातय् च्वना तरकारी मीम्ह मिसाचा। म्हस्यू । मचा बुया व दनाच्वन । खनेव वं हे नवानाहल , ” साहुजी कां यकपल्ट पस्यानि हजूर। यउटा कुरा गरूंकि भनेर ….। ”
“खै , नाम पनि बिर्से । आउ न ” जिं ताः चायेकेत स्वया ।
” भो हजू , माथी नआम्। हेर्नोस ,कस्टो आपट । पसल नि बन्द , सबठोकै बन्द। बुढाको नि काम छैन । महिना महिनामा कोठा भाडा बुझाउनै पर्ने। बिपटै परेर हजूर …. ” वं तररर नवानाहल ।
” अब के भन्या त ? ” जिं न्यना ।
” हैन हजूर , अलिकता पैसा हजूरसित सापटी मागुं कि भनेर । राहतै भनुं न । भोलीपर्सी तिरी हाल्छु । घरां काम गर्ने मान्छे नि छैन जस्तो छ , हजूरकां । म बिहान बेलुका यसो आएर हेर्दिम्ला नि । ” वं यैपुगु सलं नवात ।
” खै , नाम पनि बिर्से तिम्रो । ”
” सर्मिला हजूर । ”
” कति लाने हो ? ”
” पाॅच हजार पाउंँन हजूर । म हजूरको सप्पै काम गर्दिन्छु । भनेभनेको बेलां आएर …. ।”
” बच्चा बोकेर के काम गरौली , सर्मिला ? ”
” हैन , बच्चा छोडेरै आउंँछु ,आउन ।”
दः छु धाये छुधाये जुल । वया खंँ न्यनाः अले वया ल्वःवनापुस्सेच्वंगु म्हधीचा खनाः जिं मज्यू धाये मफुत । मदु नं धाये मफुत । द्वःछिद्वःछिवंगु न्यापा नोठ हया: वया ल्हाती ज्वंका । म्हय् थी मज्यू धासां वं जिगु ल्हाती थिया हे नोट स्वहायेका काल ।
व लयताल । न्हिलाख्वाः ज्यात । वं लं भचा ह्वयेका वया त्याप्पत्याप्पच्वंगु नुगःपाया दथुइ न्यापातं नोठ स्वचाकल । जितः स्वस्वं स्वये मगा थे जुयावल । वं धयाहल ,” भरे साॅझतिर आउछु। पक्का आउछु ल ।
निम्हसिनं मोबाइल नम्बर कालबिल याना । व मुसुहुॅ न्हिलावन ।
** ** **
द्यः ख्युंख्युंधाल । मोबाइल न्यात , ” साहुजी , म निस्किनै लागें है त ।”
जि पलख कूनया । धया , ” भो सर्मिला , आउनु पर्दैन । मैले नि तिम्लाई त्यस्सै बोलाएको । ” !!!!!!!!!!!!!!