मस्यौरा -चिबाखं

सुधीर ख्वबि

‘छु झीगु थ्व नापलाना अन्तिम ख: ला !’ – सीमां ख्वबिं प्या:गु सलं पंकजयात न्यन ।

पंकजं मस्यौरा भतिचा पुखुलिइ वान्छ्वल। न्याँत घ्वात्तुघ्वाना मुंवल । ल्वाना: ल्वाना: मस्यौरा नल ।

सीमाया न्ह्यस:या लिस: मब्यू वं । सीमाया ख्वा: निपा पा: ल्हातिइ दथुइ तया म्हुतुसिं मिखां ज्वयाव:गु ख्वबि नाइसे पह:लं हुयाबिल।
‘निदँ ला ख: नि । विदाय छेँय् वये नि । उबले हे इहिपा नं याये नि । मज्युला ? जित: पियाच्वं न्हिं ।’- पंकजं मन तये कथं खँ तल ।

‘छ लिहाँ मव:सा ? छु जि न्ह्याबलें न्याँया नसा म्युम्युं कत:पिनि मतिना या:गु जक स्वयाच्वनेगु थ्व सिद्धपुखुलिइ ?’ -सीमा तसकं इतमित: खने दत ।

‘थ्व सिद्ध पूखूया ल: थिया पा: फये जिं। जि लिहाँ वये दां यक्व कमय् याना ।’ – हाकनं मस्यौरा लखय् वांछ्वछ्वं पंकजं धाल ।

‘अथे ख:सा छं जिगु सिन्चा छं थ:गु याना वने मा: ‘- सीमां नं मस्यौरा पुखुलिइ वान्छ्वल ।

न्याँ मेखेपाखे हुलमुल यानाच्वन । सीमां वान्छ्वगु मस्यौरा लखय् लेँलेँ पुयाच्वन ता: ई तक नं ।

पंकज नं सुंक लेँलेँ पुयाच्वंगु मस्यौरा स्वयाच्वन, स्वयाच्वन । नुग: पुखूया ल: थें सनाच्वन ।                                                         •••