“ट्यांचलाक” अर्थात उज्यालो उन्मुख “

चलचित्र लगानी साहसीहरुले गर्ने लगानी हो । कलाको लगानी अन्य क्षेत्रहरुको लगानी भन्दा उच्च जोखिमको लगानी हो । त्यसमाथी मातृभाषी चलचित्रको लगानी अझै बढी जोखिमको लगानी हो । चलचित्र विकास वोर्डमा दर्ता, सेन्सर गरेर पनि अझै हलमा नलाग्ने, वितरकहरुले नकिन्ने भएकोले पनि मातृभाषी चलचित्रले प्रतिफलको आशा झनै कम मात्र गर्न सकिन्छ । मातृभाषी चलचित्रहरुको बजार विकासको लागि चलचित्रप्रेमिहरु, संवन्धित समुदाय र संघ संस्थाहरुको अझै पनि विशेष मायाको खाँचो रहेको छ । निर्माण भएका चलचित्रहरुको अँध्यारो पक्षहरुमात्र कोट्याउने बेला अझै आइसकेको छैन ।

कार्तिक ८ गते शुक्रबार मार्टिन चौतारीमा मेक बहादुर पुन (मेजन) द्वारा लिखित तथा निर्देशित चलचित्र ट्यांचलाक (उज्यालो उन्मुख)को प्रेस शो हेर्ने अवसर मिल्यो ।

६५ मिनेट लामो उक्त कथानक चलचित्र तनहुंको मानुंकोट वरपर छायांकन गरिएको छ । कौरा संगीतवाट सुरु भई कौरामा नै अन्त्य भएको देखाइएको यस चलचित्रमा जग्गा अधिकरण वा व्यवसायीले मान्छे लगाई ललाई फकाई गरि जग्गा सस्तोमा बेच्न लगाई किन्ने र रैथाने वासिन्दाहरुलाई विस्थापित गर्ने, आम्दानीको लागि विदेश गई खतरनाक काम गर्नु पर्ने वाध्यता, आधारभूत स्वास्थ्य सेवाको अभाव, नारी सशक्तिकरण आदि बहुप्लटमा लिखित चलचित्रको कथानक समय अलि छोटो लाग्छ । आख्यान रचनामा सर्जक वा निर्देशकले समय वा काल उडान गर्न सक्छन् तर यो चलचित्र हेर्दा विवाह, मृत्यु संस्कार आदिमा सत्य समयमा वगिदिएजस्तो लाग्छ ।
निर्देशकको विभिन्न आख्यान र गैर आख्यान रचनाक्रममा निर्माण, निर्देशनमा परिपक्वता (म्याचरिटी) बढ्दै गएको देखिन्छ । चलचित्र शटको माध्यम हो । विम्वात्मक शटहरुले आफैमा भोलुम बोल्छन् त्यो भाषालाई प्रयोग गरिएको छ। ती सबै मनोरम र अर्थपूर्ण लाग्छन् । नेपाली चलचित्र (मातृभाषी र अन्य)मा खट्किने कुरा संगीत र ध्वनी पक्ष हो । यस चलचित्रमा पनि कहिंकहिं दृश्य र सिक्वेन्स अनुसार मौलिक र आदिवासीपनको ब्याकग्राउण्ड संगीत प्रतिस्थापन केही खट्किन्छ ।

मगर आफैंमा विविधतायुक्त समुदाय हो । चलचित्रका विषयहरु प्रशस्त हुँदाहुदै पनि चलचित्र कम निर्माण भइरहेको अवस्थामा यो चलचित्र तयार हुनु स्वागतयोग्य र उत्प्रेरक पक्ष हो ।